Polska jest obszarem działania wielu sekt i nowych ruchów religijnych. Do opinii publicznej docierają
Polska jest obszarem działania wielu sekt i nowych ruchów religijnych. Do opinii publicznej docierają informacje na temat ich przestępczej działalności. Moje kontakty z Dominikańskim Centrum Informacji o Nowych Ruchach Religijnych i Sektach w Krakowie oraz ekspertami zajmującymi się działalnością sekt dowodzą, że jest to bardzo poważny problem dotykający wielu osób. W sektach znikają bez wieści członkowie rodzin, sekty wywołują również wewnątrz nich konflikty. Osobisty dramat wielu polskich rodzin jest tylko jednym z aspektów tego problemu, bowiem sekty i nowe ruchy religijne stanowią zagrożenie dla porządku publicznego, a nawet mogą stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa, czego dowodzą doświadczenia rodzime oraz wielu krajów zachodnich i Rosji.
Wiele spośród sekt działających w Polsce jest definiowanych przez ekspertów jako sekty destrukcyjne. Do tej grupy zaliczane są m.in.: Kościół Zjednoczeniowy Moona, Międzynarodowe Towarzystwo Świadomości Kryszny, Instytut Wiedzy Transcendentalnej, Kościół Scjentologiczny, sataniści, Misja Czaitanii, sekta Niebo, Rodzina Miłości. Raport Biura Bezpieczeństwa Narodowego z 1995 r. wymienia tylko trzy spośród nich, co świadczy o niedocenianiu zagrożeń płynących ze strony sekt. W raporcie tym nie ma mowy o satanistach, których przestępstwa jako pierwsze spośród popełnionych przez sekty dotarły do opinii publicznej. Kolejny raport BBN całkowicie pomija problem nowych ruchów religijnych.
Polska jest krajem, w którym z niezwykłą łatwością można zarejestrować związek wyznaniowy, potrzeba do tego piętnaście dorosłych osób, a wymogi formalne są na tyle ogólne, że nie zabezpieczają przed potencjalną przestępczą działalnością takiego związku. Te liberalne zasady ich obrońcy tłumaczą opacznie rozumianą wolnością wyznania i prawem do swobodnego stowarzyszania się. Efektem obowiązującego w tym zakresie w Polsce prawa jest legalna działalność sekt, które w wielu krajach zostały uznane za niebezpieczne, a następnie zdelegalizowane.
Kolejnym problemem związanym z nowymi ruchami religijnymi jest ich działalność parareligijna lub okultystyczna pod pozorem działalności naukowej, np. psychologicznej, która często służy jako swoisty podstęp służący pozyskiwaniu nowych adeptów.
Wiele krajów dostrzegło już niebezpieczeństwa dla rodziny i państwa, jakie mogą wynikać z nie kontrolowanej działalności sekt, i wprowadza prawne ograniczenia. Przykładem mogą być Niemcy, a nawet Rosja. W naszym kraju nie istnieje rządowa agenda, która oprócz posiadania komplementarnej wiedzy na temat sekt mogłaby udzielić kompetentnej pomocy prawnej i psychologicznej rodzinom poszkodowanym przez sekty. Praca pozarządowych instytucji, głównie przykościelnych, nie jest z pewnością wystarczająca, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę dużą liczbę zwracających się do nich osób.
Pragnę zatem zapytać:
1. Czy planuje się powołanie instytucji, np. zespołu międzyresortowego uzupełnionego ekspertami, która monitorowałaby działalność sekt i nowych ruchów religijnych?
2. Czy agendy rządowe, np. MEN, MSWiA, UOP, monitorują działalność sekt i czy podejmowane są przez nie jakieś działania prewencyjne?
3. Dlaczego w Informacji rządu o stanie bezpieczeństwa publicznego państwa nie znalazła się wzmianka o zagrożeniach wynikających z działalności sekt i czy ten brak zostanie uzupełniony?
4. Czy prowadzone są prace nad szczegółowym raportem o bezpieczeństwie państwa z uwzględnieniem działalności sekt i nowych ruchów religijnych?
5. Czy rząd przewiduje inicjatywę legislacyjną zmierzającą do zmian w ustawie o gwarancjach wolności sumienia i wyznania z dnia 17 maja 1989 r., wprowadzających zabezpieczenia przed rejestracją i działalnością sekt stanowiących zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego, rodziny i moralności?
6. Czy planuje się powołanie instytucji rządowej udzielającej pomocy rodzinom i osobom dotkniętym przez dezintegrującą działalność sekt?
Poseł Wojciech Hausner
Kraków, dnia 13 marca 1998 r.