Wyżej wymieniona ustawa nałożyła na ministra ochrony środowiska, zasobów naturalnych i leśnictwa obowiązek wprowadzenia
Wyżej wymieniona ustawa nałożyła na ministra ochrony środowiska, zasobów naturalnych i leśnictwa obowiązek wprowadzenia od 1 stycznia 1998 r. szeregu aktów wykonawczych, m.in. dotyczących określenia listy substancji zanieczyszczających i dopuszczalnych wartości stężeń, metod obliczania stanu zanieczyszczenia, niezbędnej dokumentacji itd. (pkt 15 zmieniający brzmienie art. 29 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r.) Do dziś ministerstwo nie wywiązało się z żadnego z powyższych obowiązków. Skutkiem tego m.in.:
- od 1 stycznia 1998 r. urzędy wojewódzkie nie wydały żadnej decyzji o dopuszczalnej emisji stężeń,
- NFOŚ, a także fundusze wojewódzkie nie mogą udzielać kredytów na działania związane z ochroną powietrza,
- zakłady pracy, których decyzje straciły ważność, nie mogą ubiegać się o nowe decyzje, a więc korzystają ze środowiska naturalnego niezgodnie z ustawą,
- inwestorzy, którzy planują budową zakładów produkcyjnych lub modernizację istniejących, związaną z emisją zanieczyszczeń; od początku roku, nie mogą uzyskać pozwolenia na budowę z braku opracowań będących podstawą do ich wydania.
Ponadto w Polsce istnieje grupa osób wykonująca opracowania niezbędne do wydania decyzji o dopuszczalnej emisji zanieczyszczeń; z dniem 1 stycznia 1998 r. zawiesili działalność i utracili możliwość zarabiania na życie (z braku podstaw do jej prowadzenia).
W związku z powyższym zwracam się do pana ministra z następującymi pytaniami:
1. Dlaczego do dnia dzisiejszego nie zostały przygotowane rozporządzenia do omawianej ustawy?
2. Kto ponosi odpowiedzialność za wstrzymanie inwestycji, które nie mogą uzyskać pozwolenia na budowę bez opracowań wykonanych w oparciu o brakujące rozporządzenia?
3. Do kiedy ministerstwo zamierza wydać komplet rozporządzeń do znowelizowanej ustawy?
Poseł Wiesław Andrzej Szczepański
Leszno, dnia 31 marca 1998 r.