Na podstawie art. 6 ustawy z dnia 23 listopada 1990 r. o łączności (DzU
Na podstawie art. 6 ustawy z dnia 23 listopada 1990 r. o łączności (DzU z 1995 r. nr 117, poz. 564 i z 1996 r. nr 106, poz. 496) minister łączności zobowiązał rozporządzeniem ministra łączności z dnia 21 października 1996 r. podmioty świadczące usługi pocztowe i telekomunikacyjne o charakterze powszechnym do zapewnienia osobom niepełnosprawnym dostępu do świadczonych przez nie usług, co najmniej w zakresie określonym rozporządzeniem.
Zapewnienie dostępu osobom niepełnosprawnym do świadczonych usług telekomunikacyjnych polega w szczególności na stosowaniu 50% ulgi:
- w opłacie za uzyskanie dostępu do sieci telekomunikacyjnej, wraz z zainstalowaniem telefonicznego urządzenia końcowego,
- w miesięcznej opłacie abonamentowej.
Ulga ta przysługuje:
- osobie niepełnosprawnej z uszkodzeniem narządu słuchu lub mowy w stopniu powodującym konieczność korzystania z tekstofonu lub wideotelefonu, albo z uszkodzeniem narządu wzroku, zakwalifikowanej do pierwszej grupy inwalidzkiej,
- prawnemu opiekunowi takiej osoby niepełnosprawnej,
- wstępnym, zstępnym pozostającym z tą osobą niepełnosprawną we wspólnym gospodarstwie domowym.
Pomimo istnienia podstaw prawnych do korzystania przez osoby niepełnosprawne i ich opiekunów z ww. ulg, przepisy niestety nie mają zastosowania dla niepełnosprawnych dzieci.
Zgodnie z ustawą z 27 lipca 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych ustala się trzy stopnie niepełnosprawności, które stosuje się do realizacji celów określonych ustawą: znaczny,umiarkowany i lekki. Orzeczenie ustalające stopień niepełnosprawności stanowi podstawę do uzyskania ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów.
Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 19 sierpnia 1997 r. powołany został Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o stopniu niepełnosprawności, tym samym zostały zlikwidowane komisje lekarskie kwalifikujące niepełnosprawnych do I, II, III grupy inwalidzkiej. Nowo powołany Zespół nie orzeka o niepełnosprawności w odniesieniu do dzieci i młodzieży do lat 16, w celu nadania im uprawnień związanych z niepełnosprawnością. Nadanie takowych uprawnień do świadczeń socjalnych, zasiłków pielęgnacyjnych i specjalistycznej opieki należy do zakładów opieki zdrowotnej, wytypowanych przez resort zdrowia i opieki społecznej. Zaświadczenia do ww. celów wydają lekarze pediatrzy prowadzący leczenie dzieci niepełnosprawnych; są one respektowane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, ośrodki pomocy społecznej i inne instytucje, ale nie przez Telekomunikację Polską SA.
Mając na uwadze powyższe, proszę pana ministra o udzielenie odpowiedzi w następujących kwestiach:
1. Czy zostały przedsięwzięte kroki mające na celu natychmiastową likwidację powstałej luki prawnej?
2. Czy ulgi wymienione w ww. rozporządzeniu będą również w przyszłości przysługiwały osobom ze znacznym stopniem niepełnosprawności, których inwalidztwo ma charakter ruchowy?
3. Czy przewiduje pan możliwość doprecyzowania § 2 ust. 2 pkt 1 niniejszego rozporządzenia o zapis: ˝lub osobie niepełnosprawnej w wielu do lat 16 na podstawie zaświadczenia wydanego przez lekarza zakładu opieki zdrowotnej, wytypowanego przez resort zdrowia i opieki społecznej lub prowadzącego lekarza pediatrę˝?
4. Czy uprawnieni na podstawie obowiązującego rozporządzenia niepełnosprawni, którzy mimo istnienia podstaw prawnych do skorzystania z przysługującej im prawem ulgi, wskutek nierespektowania zapisów prawa przez Telekomunikację Polska SA ponieśli pełne koszty instalacji aparatu telefonicznego i 100% miesięcznej opłaty abonamentowej, mogą liczyć na rekompensatę poniesionych z tego tytułu strat?
Poseł Krzysztof Kłak
Warszawa, dnia 16 września 1998 r.