Mając na względzie powtarzające się apele środowisk ekologicznych, przede wszystkim jednak gospodarstw rybackich z
Mając na względzie powtarzające się apele środowisk ekologicznych, przede wszystkim jednak gospodarstw rybackich z terenu Warmii i Mazur, oraz treść ˝Notatki w sprawie kormorana czarnego i jego wpływu na środowisko naturalne oraz na gospodarkę˝ doc. dr hab. Marii Bnińskiej - wiceprzewodniczącej Europejskiej Komisji Doradczej ds. Rybactwa Śródlądowego przy Międzynarodowej Organizacji Wyżywienia i Rolnictwa ONZ, pragnę przypomnieć kwestię przedłużającej się ścisłej ochrony kormorana czarnego i związanych z nią zagrożeń.
Do połowy naszego stulecia kormoran czarny był uważany za gatunek zagrożony wyginięciem, stąd znalazł się na liście ptaków podlegających ścisłej ochronie nie tylko w Polsce, ale także innych państwach europejskich. W wyniku tej ochrony nastąpił przyrost liczebności kormorana, szacowany w 1996 r. na 40 tys. w Polsce, zaś w Europie na 200 tys. sztuk. Przestał zatem być gatunkiem zagrożonym, co więcej - taka liczba kormorana zaczęła wywierać negatywny wpływ na środowisko naturalne, prowadząc do zaburzenia równowagi biologicznej i degradacji przyrody w obrębie swych kolonii lęgowych. Niebagatelne jest także oddziaływanie tych typowo rybożernych ptaków na gospodarkę rybacką (wiele gospodarstw stawowych w Niemczech i Danii zbankrutowało). Typowym przykładem może być Gospodarstwo Rybne w Ełku, gdzie tyko w 1997 r. kormorany wyłowiły 7-krotnie więcej ryb (250 ton) niż połowy tego gospodarstwa z jeziora Selment Wielki, wokół którego w ciągu 9 lat liczebność tego ptaka wzrosła z 35 do 1435 sztuk. W konsekwencji utrzymanie równowagi populacji ryb w jeziorach staje się niemożliwe, zaś zezwolenie na odstrzał kilkunastu osobników nie rozwiązuje problemu. Po długoletnich staraniach 30 lipca 1997 r. skreślono kormorana czarnego z Aneksu I do obowiązującej w krajach Unii Europejskiej legislacji (tzw. EU Bird Directive), tzn. z listy ptaków zagrożonych wyginięciem. Podlega on natomiast ochronie obowiązującej dla dzikich gatunków ptaków. W Polsce sprawa ta nie została jeszcze uregulowana.
W związku z powyższym uprzejmie proszę oodpowiedź, jakie działania ma zamiar podjąć pana resort celem rozwiązania przedstawionego wyżej problemu.
Poseł Zdzisława Kobylińska
Warszawa, dnia 19 października 1998 r.