W trakcie dyżuru poselskiego zwrócili się do mnie przedstawiciele toruńskich taksówkarzy z prośbą o
W trakcie dyżuru poselskiego zwrócili się do mnie przedstawiciele toruńskich taksówkarzy z prośbą o interwencję w sprawie niesłusznej, ich zdaniem, regulacji prawnej dotyczącej udzielania zezwoleń na przewóz osób taksówką. Złożyłem w tej sprawie interpelację do ministra pracy i polityki socjalnej na temat niezgodności powyższej regulacji z zapisami konstytucyjnymi i standardami międzynarodowymi. Przepisy zawarte w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób, a w szczególności art. 15 pkt 2b, mają w odczuciu taksówkarzy charakter dyskryminacyjny. Ograniczenie udzielenia zezwolenia na przewóz taksówką do osób, które zgodnie z zapisem ustawowym ˝nie pozostają w innym stosunku pracy w pełnym wymiarze czasu pracy˝, jest sprzeczne z gwarantowanym przez art. 6 § 1 Międzynarodowego Paku Praw Gospodarczych, Socjalnych i Kulturalnych, prawem do pracy, które obejmuje ˝...prawo każdej osoby do uzyskania możliwości utrzymania się poprzez pracę swobodnie wybraną lub przyjętą˝. Podobna regulacja prawna została zaakceptowana przez Polskę w wyniku ratyfikacji Europejskiej Karty Socjalnej, która w art. 1 uznaje, iż ˝każda osoba powinna mieć sposobność zarabiania na swoje życie przez swobodnie przyjętą pracę˝. Zarówno pakty międzynarodowe, jak i art. 64 ust. 1 Konstytucji RP przewidują, że każdy obywatel posiada prawo do swobodnego wyboru zawodu i miejsca pracy. Uzależnienie zezwolenia na przewóz osób taksówką od niewykonywania innej pracy może być odczytywane jako naruszenie tego prawa. Zwłaszcza w małych i średnich miejscowościach zarobki taksówkarzy nie są na tyle wysokie, aby mogły stanowić jedyne źródło utrzymania ich i rodzin. Z faktu tego wynika konieczność dodatkowego zarobkowania w innym miejscu pracy. Dodać należy niewątpliwie, że z powodu wzmożonego narażenia taksówkarzy na niebezpieczeństwo zamachów na ich mienie, zdrowie, a nawet życie, winni korzystać oni ze szczególnej ochrony.
W świetle wyżej wymienionych przepisów Konstytucji RP i aktów międzynarodowych o charakterze gwarancyjnym krytyka art. 15 pkt 2b ustawy o wykonywaniu krajowego drogowego przewozu osób wydaje się uzasadniona.
W swej odpowiedzi na złożoną interpelację minister pracy i polityki socjalnej nie przychylił się do poglądu wyrażanego przez taksówkarzy i nie podzielił wątpliwości przedstawionych w interpelacji. Zdaniem ministra pracy regulacje prawa polskiego w niczym nie naruszają prawa do swobody podejmowania pracy przez taksówkarzy.
W tej sytuacji pragnę dowiedzieć się, jak wygląda praktyczna strona funkcjonowania art. 15 ustawy o wykonywaniu krajowego drogowego przewozu osób. Ile osób utraciło lub utraci pracę z powodu zastosowania tego przepisu w procesie przyznawania koncesji? Czy i jakie działania zamierza podjąć ministerstwo transportu, aby wyeliminować ewentualne negatywne skutki działania ustawy? Wreszcie czy zachodzi konieczność znowelizowania ustawy?
Poseł Bogdan Lewandowski
Toruń, dnia 23 października 1998 r.