Szanowny Panie Ministrze! Zgodnie z ustawą o systemie oświaty (Dz.U. z 1996 r. Nr
Szanowny Panie Ministrze! Zgodnie z ustawą o systemie oświaty (Dz.U. z 1996 r. Nr 67, poz. 329, z późn. zm.) gmina ma obowiązek zapewnienia uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 71b, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej, gimnazjum bądź ośrodka umożliwiającego realizację obowiązku szkolnego i obowiązku nauki dzieciom i młodzieży z upośledzeniem umysłowym ze sprzężonymi niepełnosprawnościami albo zwrotów kosztów przejazdu ucznia i opiekuna środkami komunikacji publicznej, jeżeli odwożenie zapewniają rodzice do 18. roku życia.
Sytuacja osób niepełnosprawnych jest trudna. Codziennie borykają się zarówno oni, jak i całe ich rodziny z licznymi trudnościami i problemami. Napotykają na liczne utrudnienia finansowe, bariery architektoniczne i inne. Mimo tego nie poddają się i każdego dnia starają się pokonywać liczne trudności oraz własne słabości. Kształcą się w ramach swoich możliwości, poznają świat i próbują zgłębiać nieustannie tajniki codziennego egzystowania. Oczywiście wymagają do tego pomocy osób trzecich. Podobnie jest z edukacją. Sprawą oczywistą jest fakt, że młodzież niepełnosprawna ze względu na swój rozwój psychofizyczny nie może uczęszczać do szkół kończących się maturą, a swoją edukację na poziomie gimnazjum lub szkoły zawodowej kontynuuje w wieku powyżej 18. roku życia. Przyswajanie wiedzy w przypadku osób niepełnosprawnych wymaga większego nakładu czasu i energii, ogromnej cierpliwości i zaangażowania, przede wszystkim opiekunów tych osób. Wielokrotnie wiąże się to z koniecznością powtarzania kilkakrotnie materiału, co w konsekwencji wydłuża się w czasie i przedłuża okres kształcenia młodzieży niepełnosprawnej.
Sytuacja finansowa niejednokrotnie zmusza rodziny osób niepełnosprawnych do zaprzestania dalszego kształcenia swoich dzieci w różnego typu placówkach oświatowo-wychowawczych i zamyka przed młodzieżą kontakt z otoczeniem.
Pytam zatem w tej sytuacji pana ministra: Czy przedłużenie możliwości refundowania kosztów dojazdu osób niepełnosprawnych do ośrodków szkoleniowych różnego typu aż do momentu zakończenia edukacji, a nie osiągnięcia w świetle prawa pełnoletniości przez młodzież niepełnosprawną nie ułatwiłoby i tak trudnej sytuacji tych osób? Czy umożliwienie im dalszego kształcenia nie byłoby szansą na poprawę warunków bytowo-egzystencjalnych?
Pytam także: Czy istnieje możliwość wprowadzenia takich zmian, które gwarantowałyby młodzieży niepełnosprawnej otrzymanie stypendium z Unii Europejskiej, mimo że wielokrotnie ich edukacja nie kończy się uzyskaniem matury?
Z poważaniem
Poseł Tomasz Kulesza
Warszawa, dnia 4 grudnia 2006 r.