Szanowny Panie Ministrze! Przedmiot ˝Przygotowanie do życia w rodzinie˝ jako obowiązkowy trafił wreszcie do
Szanowny Panie Ministrze! Przedmiot ˝Przygotowanie do życia w rodzinie˝ jako obowiązkowy trafił wreszcie do szkół, ale nie jest on obowiązkowy dla uczniów. Jednak mimo obowiązku niewiele szkół prowadzi takie zajęcia. Dyrektorzy bronią się przed nim, jak mogą. Często stosują fałszywą alternatywę, podkreślając, że odbędzie się to kosztem innych zajęć, na przykład językowych, albo że w takim razie uczniowie będą musieli dłużej zostać w szkole, bo wychowanie do życia będzie ósmą, dziewiątą lekcją. Takie niedogodne warunki zniechęcają zarówno rodziców, jak i samych uczniów. Również dla wielu dyrektorów jest to przedmiot niewygodny, boją się go i woleliby go nie wprowadzać. Dobra edukacja seksualna powinna uczyć dobrego komunikowania się. Nauczanie powinno promować to, co określamy jako zdrowie seksualne, czyli zespół biologicznych, emocjonalnych i społecznych czynników zdrowia niezbędnych do pozytywnego rozwoju osobowości, komunikacji i miłości. Mało wiemy na temat tej sfery życia jednostki, bo problematyka w naszym kraju jest bardzo trudna do badania. Już samo hasło: seksualność dzieci czy młodzieży wywołuje u wielu dorosłych niepokój. Poza tym żyjemy w społeczeństwie, gdzie istnieje tabu dotyczące seksualności osób młodych, jak również osób niepełnosprawnych i starych.
Nadrzędnym celem przedmiotu wychowanie do życia w rodzinie jest stworzenie uczniom warunków sprzyjających poznaniu siebie, wzmocnieniu poczucia własnej wartości oraz zdobyciu rzetelnej wiedzy. Przemyślenia i wnioski płynące z zajęć powinny pomóc uczniom lepiej zrozumieć siebie i innych, a przede wszystkim pomóc w podejmowaniu właściwych decyzji obecnie i w przyszłości.
W związku z powyższym kieruję do Pana Ministra następujące pytanie: Dlaczego przedmiot ten nie jest traktowany jako element programu edukacyjnego w szkołach?
Z poważaniem
Posłowie Józef Stępkowski, Marek Wojtera i Edward Józef Kiedos
Warszawa, dnia 8 stycznia 2007 r.