Szanowny Panie Ministrze! Powołując się na Pana odpowiedź DLOPiK-L-gl-051/14/2007/PI dotyczącą mojej interpelacji z dnia
Szanowny Panie Ministrze! Powołując się na Pana odpowiedź DLOPiK-L-gl-051/14/2007/PI dotyczącą mojej interpelacji z dnia 28 grudnia 2006 r. odnośnie do rozporządzenia Ministra środowiska z dnia 15 lipca 2002 r. w sprawie sposobu postępowania przy szacowaniu szkód oraz wypłat odszkodowań za straty w uprawach i płodach rolnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 126, poz. 1081).
Nie zgadzam się z wykładnią prawa zawartą w tej odpowiedzi odnośnie do § 4 ust. 6 rozporządzenia Ministra środowiska z 15 lipca 2007 r. Minister nie podziela moich wniosków o braku zasadności potrącania kosztów transportu i przechowywania płodów rolnych na odcinku pole - gospodarstwo.
Wobec różnicy zdań wnoszę o ustalenie taryfikatora tych kosztów (np. w zł/1km za 1 tonę). Proszę dokonać wyliczenia kosztów na konkretnym przykładzie:
- uprawa pszenicy 1ha uszkodzona punktowo 20%,
- wydajność z ha 40q,
- cena za 1q 45 zł,
- odległość pola od gospodarstwa 3 km,
- zboże byłoby w całości zużyte w swoim gospodarstwie,
- rolnik zmuszony jest do zakupu brakującej ilości zboża spowodowanej szkodą z odległości 7 km,
- cena zboża po 30 dniach (termin wypłaty odszkodowania) wzrosła o 10%.
Nadmieniam, że ceny płodów rolnych w okresie zbiorów (szacowania szkód) są najniższe. Powyższy wniosek wyliczenia wynika ze stwierdzenia Pana Ministra, że do każdej szkody należy indywidualnie wyliczyć koszty.
Z drugiej strony popierane przez Pana Ministra przepisy zawierają jedynie ogólnikowe stwierdzenia, które są sprytnie wykorzystywane przez szacujących szkody przedstawicieli kół łowieckich.
Przedstawiony paradoks wskazuje na konieczność ustalenia przez prawodawcę corocznych wskaźników do szacowania. Z moich wyliczeń wynika, że potrącane koszty transportu i przechowywania są niwelowane innymi kosztami związanymi z występowaniem szkód. Biorąc pod uwagę wzrostową tendencję cen płodów rolnych po okresie ich zbiorów, można stwierdzić, że rosnąca ich cena z nadwyżką rekompensuje koszty przechowywania. Stąd wniosek, że stosowanie przy szacowaniu w okresie zbiorów ceny płodów rolnych przynoszą rolnikowi dodatkową stratę.
Reasumując powyższe fakty dochodzimy do wniosku, że jakiekolwiek potrącenia przy szacowaniu i wyliczaniu odszkodowania nie powinny mieć miejsca.
Co do § 2 ust. 1 całkowicie nie zgadzam się ze stwierdzeniem Pana Ministra, iż szacowanie szkód przez koła łowieckie (jako strony wyrządzającej szkodę) nie czyni konfliktów pomiędzy poszkodowanym i szacującym.
Moim zdaniem sytuacja jest paradoksalna, gdyż wiadomym jest, że płatnik będzie szukał wszelkich sposobów, aby obniżyć wartość szkody. Tej sytuacji sprzyja obecne rozporządzenie wybitnie stronnicze preferujące myśliwych.
W świetle powyższego uważam, że jedynym sprawiedliwym i słusznym rozwiązaniem jest powołanie niezależnych ekspertów do szacowania szkód łowieckich. Koszty tych szacowań musi nadal ponosić strona wyrządzająca szkody, czyli koła łowieckie.
Kolejnym dowodem słabości rozporządzenia są przykłady odmowy szacowania upraw poplonów.
Pragnę dodać, że najbliżej zainteresowanych stron są samorządy lokalne lub służby doradcze związane z rolnictwem.
Całkowitą nieprawdą jest fakt stwierdzenia przez Pana Ministra o polubownym (mediacyjnym) rozstrzyganiu sporów i konfliktów. Z moich informacji i spostrzeżeń wynika, że zachwalane przez Ministra mediacje kończą się na suchych zapisach w protokole mediacji nierozstrzygających sporów.
W tej sytuacji proszę o odpowiedź na następujące pytania:
1. Czy wobec powyższych faktów zasadnym jest potrącanie kosztów transportu i przechowywania płodów rolnych?
2. Czy zdaniem Pana Ministra koła łowieckie (jako strona wyrządzająca szkodę) nie są w stanie w obiektywny sposób oszacować szkody?
3. Czy była przeprowadzana analiza kosztów, jakie należałoby ponieść, gdyby samorządy lub służby doradcze zajęłyby się szacowaniem szkód?
Z wyrazami szacunku
Poseł Andrzej Grzesik
Lubliniec, dnia 22 marca 2007 r.