Wyzwania nowoczesnego świata powodują, że wiele osób nie potrafi się odnaleźć w otaczającej je
Wyzwania nowoczesnego świata powodują, że wiele osób nie potrafi się odnaleźć w otaczającej je rzeczywistości. Powoduje to przesunięcie ich na margines życia społecznego. Takie zepchnięcie jest wynikiem braku pracy oraz braku perspektyw na poprawę losu i powoduje stopniowe odsuwanie się takich osób od życia społecznego. Skutkuje to w dalszej kolejności zjawiskami patologicznymi, w szczególności alkoholizmem, narkomanią i przemocą w rodzinie.
Pomoc takim osobom nie może się ograniczać jedynie do przyznania zasiłku. Potrzebują one szczegółowo zaplanowanej i profesjonalnie poprowadzonej pomocy. Do takiego właśnie pomagania przygotowanie zawodowe zdobywają pracownicy socjalni, którzy z jednej strony posiadają bogaty warsztat ˝profesjonalnego pomagacza˝, a z drugiej strony dysponują niezbędnym w tej profesji doświadczeniem.
O tym, jak ważna w dzisiejszych czasach jest to profesja, najlepiej świadczy fakt mocno już zaawansowanych prac nad ustawą regulującą prawa i obowiązki osób wykonujących zawód pracownika socjalnego. Ustawa ta wychodzi naprzeciw oczekiwaniom społeczeństwa, które oczekuje od pracowników socjalnych gruntownego przygotowania oraz niezbędnej wiedzy potrzebnej do niesienia pomocy na najwyższym poziomie. Jednak część zapisów przygotowywanej ustawy budzi wątpliwości we władzach gmin, które mają być organem zobowiązanym do wykonania zapisów omawianej ustawy.
Najczęściej wymieniane przez władze gmin wątpliwości to sposoby finansowania rozwiązań płacowych nałożonych przez przepisy ustawy oraz dobór kadr, a w szczególności sposób postępowania w przypadku braku odpowiedniej liczby wykwalifikowanych pracowników.
Pierwsza z wątpliwości wiąże się z doświadczeniami, które gminy zgromadziły przy przejmowaniu szkolnictwa podstawowego. Na gminy został nałożony obowiązek realizowania postanowień Karty nauczyciela, a w szczególności warunków płacowych, ścieżki zawodowej oraz współfinansowania kursów doszkalających, za czym nie poszły konkretne, przeznaczone na ten cel środki z budżetu państwa, a jedynie ograniczone do subwencji oświatowej środki finansowe. Wiele gmin wpędziło to w kłopoty finansowe, dlatego nie należy się dziwić, że z rezerwą podchodzą one do zapisów ustawy o pracowniku socjalnym. Widnieją tam zapisy pozwalające nazwać ją ˝kartą pracownika socjalnego˝, bowiem przewiduje się dla tego zawodu, podobnie jak dla zawodu nauczyciela, z góry ustaloną ścieżkę awansu zawodowego, konieczność współfinansowania kursów doszkalających oraz studiów podyplomowych oraz, ze względu na szczególne warunki wykonywania zawodu, inną niż w przypadku pozostałych pracowników samorządowych liczbę przysługujących dni urlopu. Nie wspomina się zaś w przypadku tej ustawy o sposobie finansowania wyżej wymienionych zapisów.
Kolejnym problemem podnoszonym przez gminy jest dobór kadr do pełnienia zawodu pracownika socjalnego. Projekt ustawy mówi jasno, jakie wykształcenie powinien posiadać pracownik socjalny, oraz określa precyzyjnie liczbę zatrudnionych pracowników. Gmina będzie zobowiązana do zatrudnienia jednego pracownika na każde 2000 obywateli, z tym jednak zastrzeżeniem, że w ośrodku pomocy społecznej nie może być zatrudnionych mniej niż 3 pracowników. Budzi to obawy samorządów, czy w momencie wejścia w życie ustawy będą one w stanie zapewnić wymaganą zapisami ˝obsadę˝.
Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej wnioski, zwracamy się do Pani Minister z następującymi pytaniami:
1. Jakie będzie źródło finansowania proponowanych przez projekt ustawy zmian w zawodzie pracownika socjalnego?
2. Czy gminy będą mogły w przyszłości liczyć na pełny zwrot poniesionych wydatków z tytułu realizacji zapisanych przywilejów, a w szczególności wydatków na dokształcanie i doskonalenie zawodowe pracowników socjalnych oraz wydatków związanych z realizacją ścieżki awansu zawodowego?
3. W jaki sposób mają postępować gminy, które będą miały problem ze znalezieniem odpowiedniej liczby kandydatów posiadających określone kwalifikacje?
Z poważaniem
Posłowie Wojciech Zbigniew Picheta
i Henryk Siedlaczek
Warszawa, dnia 13 kwietnia 2007 r.