Szanowny Panie Ministrze! Nie jest działaniem etycznym koncentrowanie się nad teoretycznym programem prawnym dotyczącym
Szanowny Panie Ministrze! Nie jest działaniem etycznym koncentrowanie się nad teoretycznym programem prawnym dotyczącym ochrony życia poczętego w tragicznym zderzeniu z praktyką pomijania powszechnie znanych faktów, nagłaśnianych od wielu miesięcy i wskazujących na to, że lekarze w całej Polsce są wręcz bezradni w wyborach ratowania życia nowo narodzonych dzieci z powikłaniami.
Wszystkie środowiska szpitalne w kraju alarmują o niewydolności ilościowej i jakościowej oddziałów neonatologicznych. Brak łóżek neonatologicznych jest powodem nieprzyjmowania do szpitali kobiet z zagrożoną ciążą.
Dowodnym przykładem jest niedawny dramat pani Katarzyny Górki z Brzeska, która nie została przyjęta na poród przez kilka szpitali. Odmówił również łódzki sztandarowy Szpital Matki Polki. W lutym br. pani Katarzyna urodziła pięcioraczki, których życie było bardzo poważnie zagrożone. Dzieci przyszły na świat w 26 tygodniu ciąży - trójka z nich wymaga nadal rehabilitacji.
Powód odsyłania od szpitala do szpitala pacjentki z ciążą zagrażającą życiu pięciorga jej dzieci był banalny - brak w szpitalach specjalistycznego sprzętu służącego ratowaniu nowo narodzonych niemowląt.
Neonatolog prof. Janusz Gadzinowski informuje, iż w Polsce rodzi cię coraz więcej wcześniaków i noworodków z wadami oraz powikłaniami, natomiast troska o ich życie jest wielce niedostateczna.
Na tle podejmowanych wielkich debat i dyskusji na temat ˝życia poczętego˝ brak racjonalnego działania w ratowaniu dzieci nowo narodzonych, które w wyniku poczęcia przychodzą już na świat i potrzebują naszej troski oraz opieki, jest wielkim dramatem społecznym.
Informowano ostatnio o fakcie, iż żaden szpital nie chciał przyjąć pacjentki z Bytomia, której ciąża jest zagrożona, a jest to ciąża wieloraka. Przyczyna była ta sama - brak łóżek neonatologicznych dla mających się urodzić wcześniaków - czworaczków.
Tych dramatycznych przykładów kobiet ciężarnych z podejrzeniem powikłań zagrażających życiu mającego się narodzić niemowlęcia jest tak wiele, że prawdopodobnie ich mnogość stępiła wrażliwość na los tych noworodków i co gorsza, odpowiedzialność za życie już poczęte.
Zwracam się do Pana Ministra z apelem o bardzo pilne zainteresowanie się wyżej przedstawionymi problemami, które dotyczą całego kraju.
I pytam: W jakim terminie Ministerstwo Zdrowia opracuje program ratowania polskiej neonatologii, czyli program ratowania życia poczętego?
Z poważaniem
Posłanki Jolanta Hibner
i Danuta Jazłowiecka
Warszawa, dnia 26 czerwca 2007 r.