Moją interpelację kieruję do ministra zdrowia i opieki społecznej w kwestii przyszłości Warszawskiego Hospicjum
Moją interpelację kieruję do ministra zdrowia i opieki społecznej w kwestii przyszłości Warszawskiego Hospicjum dla Dzieci, działającego od 1994 r. przy Instytucie Matki i Dziecka w Warszawie, które jest ważnym przedsięwzięciem w zakresie opieki paliatywnej nad nieuleczalnie chorymi dziećmi, stawiającym nasz kraj w rzędzie prekursorów medycyny terminalnej w Europie Środkowo-Wschodniej.
Podpisana przez rząd RP Konwencja o Prawach Dziecka nakazuje priorytetowe traktowanie spraw dziecka, zwłaszcza skrzywdzonego i cierpiącego, któremu jako społeczeństwo winni jesteśmy współczucie i pomoc. Tymczasem źle pojęte oszczędności i niezrozumiałe gry biurokratyczne dotykają również te nieszczęsne istoty przez ograniczone subwencje państwowe na opiekę paliatywną i leczenie bólu dziecka.
Trudności rozwojowe, zwłaszcza zaś finansowe, Warszawskiego Hospicjum dla Dzieci stały się przedmiotem zainteresowania szerokiej opinii społecznej w następstwie licznych artykułów prasowych, audycji radiowych i telewizyjnych oraz interpelacji w Senacie skierowanej do ministra zdrowia i opieki społecznej przez panią senator Marię Łopatkową w dniu 26 kwietnia 1996 r. W odpowiedzi na tę interpelację podsekretarz stanu w ministerstwie zdrowia pan Krzysztof Kuszewski zobowiązał się pismem z dnia 22 maja 1996 r., skierowanym do pani senator Marii Łopatkowej, przyznać ze środków resortowych Instytutowi Matki i Dziecka odpowiednie fundusze z przeznaczeniem na właściwe funkcjonowanie podległego instytutowi hospicjum. Następnie ministerstwo zdrowia pismem z dnia 13 listopada 1997 r. przyznało Instytutowi Matki i Dziecka środki na sfinansowanie dodatkowych czterech etatów kalkulacyjnych w zakładzie opieki paliatywnej tegoż instytutu z jednoczesnym zapewnieniem, iż ministerstwo zdrowia ˝przykłada dużą wagę do wszystkich form opieki paliatywnej, w tym również nad dziećmi w terminalnej fazie nieuleczalnej choroby˝.
Pomimo przyznanych środków na obsadę personalną ministerstwo zdrowia drastycznie obniżyło w latach 1996 i 1997 dotację przyznaną dorocznie na działalność podstawową hospicjum, co spowodowało, że ta ważna placówka zamiast rozwijać swoją działalność walczy o przetrwanie.
Pragnę zwrócić uwagę na fakt, że pomimo postępu, jaki dokonuje się w nowoczesnej onkologii i hematologii dziecięcej, nadal w Polsce umiera rocznie około 600 dzieci z powodu chorób nowotworowych oraz około 500 dzieci w następstwie innych nieuleczalnych chorób. Wprawdzie rozwój ruchu hospicyjnego doprowadził już do powstania 200 hospicjów dla osób dorosłych, jednak w sprawie pomocy dla terminalnie chorych dzieci zrobiono bardzo niewiele. Jedną istniejącą placówką jest Warszawskie Hospicjum dla Dzieci, które nieustannie boryka się z trudnościami finansowymi, kadrowymi i lokalowymi. Dowiadujemy się, że Instytut Matki i Dziecka nie jest w stanie dłużej zapewnić hospicjum jego siedziby.
Unikalne doświadczenie Warszawskiego Hospicjum dla Dzieci oraz wypracowany model opieki domowej nad umierającymi dziećmi i ich zrozpaczonymi rodzicami powinny stać się przedmiotem analizy i oceny ze strony ministerstwa zdrowia, ustawowo odpowiedzialnego za kształtowanie opieki paliatywnej w Polsce.
Jako człowiek reprezentujący poruszoną opinię społeczną zapytuję pana ministra zdrowia, jakie przedsięwzięcia zamierza podjąć jego urząd, aby zapewnić normalną pracę Warszawskiemu Hospicjum dla Dzieci, które jest już dzisiaj polem doświadczalnym i wzorem do powstania w innych częściach kraju tego rodzaju placówek, tak bardzo potrzebnych nie tylko z punktu widzenia interesu społecznego. Jakie są plany ministerstwa zdrowia w zakresie rozwoju opieki paliatywnej nad dziećmi w stanie terminalnym, których prawa, zgodnie z międzynarodową konwencją, powinny być traktowane priorytetowo, również w sprawach finansowych?
Poseł Andrzej Kozioł
Warszawa, dnia 4 lutego 1998 r.